گونه های رایج موسیقی محلی جنوب ایران

یزله یا هوسه یکی از گونه های رایج موسیقی محلی جنوب ایران است. یزله به وسیله گروهی از خوانندگان غیر حرفهای اجرا میشود و فقط با دست زدن همراه است. در این موسیقی، نغمه بیش از همه حائز اهمیت است و به متن چندان اهمیتی داده نمیشود .



سبالو یکی ديگر از شکلهای معمول محلی موسیقی جنوب ایران است که آوازی است که با دایره همراهی میگردد و به وسیله خوانندگانی که دایرهوار کنار هم می نشینند، اجرا میشود. خوانندگان هم زمان با اجرای سبالو، شانههای خود را به طرف راست و چپ منظماً حرکت می دهند. رقص و موسیقی سبالو متأثر از موسیقی افریقایی است.


لیوا گونه ای از موسیقی بومی ناحیه جنوب ایران است که نوعی از اجرای موسیقی محلی بندری بوده که از موسیقی عربی و افریقایی به ویژه کرانههای زنگبار متاثر شده و به این دیار آمده است. در این نوع اجرای موسیقی از دهلهای بزرگ و کوچک همچون پیپه، جفه، پونکه و تویری استفاده میشود. این نوع موسیقی بیشتر در مراسم شادی و سرور اجرا شده و با آن رقص فردی و جمعی با ضرباهنگهای خاص اجرا میگردد.


موسیقی زار یکی از موسیقیهای محلی جنوب ایران است. در مراسم زار از سازهای گوناگونی استفاده میشود. یکی از این سازها تنبیره یا تنبوره نام دارد، که فقط توسط بابازار یا شخص دیگری که او اجازه بدهد نواخته میشود. مضراب این ساز از شاخ گاو یا گوسفندی که برای اجرای مراسم قربانی شده ساخته میشود. آهنگ خون که آهنگی با ضرباهنگ تند است و هنگامیکه خون را می آورند اجرا میشود جزئی از موسیقی زار به شمار میآید .

منبع: انجمن ادبي شفيقي

+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم اسفند ۱۳۸۸ ساعت 13:30 توسط مشق عشق  |